Warszawa, Las Bemowski, Trasa rowerowa.

 

Trasa rowerowa, Warszawa, Las Bemowski, biegnie ścieżkami leśnymi znajdującymi się na terenie kompleksu leśnego położonego na zachodnich krańcach Warszawy. Poniżej wpisu znajdują się linki do mapy ze zdjęciami i filmu, które ilustrują przebieg naszej wycieczki. Trasa rowerowa, Warszawa, Las Bemowski, wprowadza nas na tereny leśne od ul. Kocjana i prowadzi w kierunku rezerwatu „Łosiowe Błota”. Warszawa obok Sztokholmu i Berlina jest jedną z nielicznych stolic europejskich  posiadających lasy w granicach miasta. Las Bemowo jest pozostałością Puszczy Mazowieckiej w widłach rzek Wisły i Bzury. Do roku 1476 lasy te stanowiły własność książąt mazowieckich, później stały się dobrami królewskimi. Na terenie lasu znajdują się dwa Rezerwaty przyrody: „Łosiowe Błota”, „Kalinowa Łąka”. Trasa rowerowa, Warszawa, Las Bemowski, przed doprowadzeniem do rezerwatu „Łosiowe Błota” przebiega przez teren na którym znajdują się pozostałości po instalacjach wojskowych z okresu „Zimnej Wojny”. Nazwę rezerwatu „Łosiowe Błota” przyjęto od charakteru rezerwatu, którego obszar jest stale penetrowany przez łosie utrzymujące się w Uroczysku Bemowo lub przychodzące z Kampinoskiego Parku Narodowego. Rezerwat ten został utworzony ze względu na zachowanie zbiorowisk roślinności torfowisk niskich, charakterystycznych niegdyś dla Kotliny Warszawskiej. Po opuszczeniu rezerwatu następnych kilka kilometrów Trasy rowerowej, Warszawa, Las Bemowski, biegnie częścią lasu położoną obok Lotniska Bemowo. Przejeżdżamy tu obok pomnika upamiętniającego żołnierzy AK poległych  podczas „Powstania Warszawskiego”. Następnie kierujemy się do rezerwatu „Kalinowa Łąka”, który jest przykładem rezerwatu florystycznego obejmującego podmokłą, śródleśną łąkę ze stanowiskami unikalnych w rejonie Warszawy roślin takich jak: pełnik europejski, storczyk plamisty, goździk pyszny jak i wielu innych, które warto zobaczyć. Ostatnim charakterystycznym punktem na Trasie rowerowej, Warszawa, Las Bemowski, jest cmentarz wojskowy. Znajdują się na nim mogiły żołnierzy W.P. poległych w walkach we wrześniu 1939 r. i ofiar terroru zamordowanych w latach okupacji hitlerowskiej. Trasa rowerowa, Warszawa, Las Bemowski, jest łatwa do pokonania i pozwala nam odwiedzić ładne zielone tereny jak również przypomnieć o wydarzeniach z historii kraju. Zachęcam do odwiedzania tej części Warszawy i oczywiście pokonywania ścieżek leśnych na rowerze.

MAPA – WARSZAWA, LAS BEMOWSKI, TRASA ROWEROWA.

FILM – WARSZAWA, LAS BEMOWSKI, TRASA ROWEROWA.

Puszcza Kampinoska, Stary Dąb, trasa rowerowa.

Trasa rowerowa – Puszcza Kampinoska, Stary Dąb – prowadzi ścieżkami i drogami leśnymi położonymi w pobliżu wsi Sieraków. Warszawę opuszczamy jadąc ulicami: Górczewską, Powstańców Śląskich, Dywizjonu 303, Lazurową. Poniżej wpisu znajdują się linki do mapy oraz filmu, które stanowią ilustrację przedmiotowej trasy rowerowej. Pierwszym terenem zielonym na naszej trasie rowerowej – Puszcza Kampinoska, Stary Dąb – jest Las Bemowski. Po I wojnie światowej na obszarze dzisiejszego Lasu Bemowskiego, wzniesiono najważniejszą z ówczesnych polskich stacji radiotelegraficznych – Transatlantycką Centralę Radiotelegraficzną, która jako jedyna miała zasięg międzykontynentalny. Budowa miała miejsce w latach 1922-23. Charakterystycznymi elementami radiostacji były wysokie na 126,5 m maszty. Dziś zachowały się z niej betonowe pozostałości, stanowiące drugi – obok Fortu Radiowo – zespół zabytkowy na terenie Lasu Bemowskiego. Dalej poruszając się ulicami: Opalin, Arkuszową, Estrady, docieramy do Puszczy Kampinoskiej. Pierwszy odcinek nasze trasy rowerowej – Puszcza Kampinoska, Stary Dąb – przebiega czerwonym szlakiem turystycznym dookoła Uroczyska Opaleń. Przejeżdżamy obok „Polany Turystycznej Honorowych Dawców Krwi” oraz „Jeziorka Opaleń”. Czerwony szlak turystyczny opuszczamy w miejscu oznaczonym jako „Uroczysko Michałówka” gdzie wjeżdżamy na żółty szlak turystyczny prowadzący w kierunku „Kamienia Ułanów Jazłowieckich”. Upamiętnia on starcie polskich oddziałów z niemieckimi podczas „Kampanii wrześniowej 1939 r.”. Jadąc dalej żółtym szlakiem docieramy do miejsca oznaczonego jako „Na Miny”. Znajduje się tu kamień, upamiętnia Witolda Plapisa, który był współtwórcą Kampinoskiego Parku Narodowego. W miejscu tym wjeżdżamy na zielony szlak turystyczny, którym biegnie ścieżka dydaktyczna „Do Starego Dębu”. Prowadzi ona przez jedno z najpiękniejszych i przyrodniczo najcenniejszych miejsc w Kampinoskim Parku Narodowym – przez obszar ochrony ścisłej „Sieraków”. Nosi on imię prof. Romana Kobendzy, inicjatora utworzenia parku i orędownika ochrony rezerwatowej obszarów o szczególnych wartościach przyrodniczych. To dzięki jego staraniom już w 1937 r. utworzono w tej części Puszczy Kampinoskiej rezerwat o pow. 614.05 ha. Trasa ścieżki biegnie skrajem obszaru ochrony ścisłej „Sieraków”. Jest to niezwykle urozmaicony teren. Mijać będziemy m.in. bory sosnowe, bagienne obniżenia porośnięte olsami i łęgami, ukwiecone na wiosnę grądy, wydmę „Kąt Góry” z wiekowym borem mieszanym. Podczas przejazdu istnieje możliwość zaobserwowania wielu leśnych ptaków – dzięciołów, myszołowa, jastrzębia, a w okresie wiosenno letnim można usłyszeć żurawia. Rankiem mamy dużą szansę na spotkanie z łosiem lub dzikiem. Niektóre fragmenty ścieżki mogą sprawiać problem przy pokonywaniu ze względu na podmokły teren. Ukoronowaniem naszej wycieczki jest dotarcie do polany noszącej nazwę Pichlówka – od mieszkającego tu kiedyś strażnika Pichla. Polanę otaczają pomnikowe lipy drobnolistne i dęby szypułkowe. W Puszczy Kampinoskiej występują dwa rodzime gatunki dębów – szypułkowy i bezszypułkowy oraz pochodzący z kontynentu amerykańskiego dąb czerwony. Dęby są uznawane za bardzo ważny gatunek drzew Puszczy Kampinoskiej, a ich udział w ogólnej powierzchni drzewostanów wynosi już prawie 10%. Drzewa te w Puszczy Kampinoskiej osiągają 25-30 m wysokości i ponad 1 m pierśnicy. Są drzewami długowiecznymi, żyją 300-400 lat, a dąb szypułkowy nawet do 1000 lat i dłużej. Najstarsze kampinoskie dęby liczą po 200-300 lat i mają największy udział wśród ponad 120 pomnikowych drzew rosnących w puszczy, z Dębem Kobendzy (ok. 300 lat) i Dębem Powstańców Styczniowych na czele. Wiek rosnącego na naszej trasie rowerowej – Puszcza Kampinoska, Stary Dąb – drzewa ocenia się na ok. 200 lat. Po opuszczeniu polany na której rośnie „Stary Dąb” jedziemy w kierunku Sierakowa. Do Warszawy wracamy przez miejscowości: Laski, Klaudyn Drugi, Klaudyn Pierwszy i Rezerwat Kalinowa Łąka. Trasa rowerowa – Puszcza Kampinoska, Stary Dąb – biegnie przez piękne puszczańskie tereny, przejazd nią jest przyjemny, a problemy mogą jedynie wystąpić po długotrwałych opadach deszczu. Zachęcam wszystkich do wsiadania na rower i zwiedzania pięknej Puszczy Kampinoskiej jak i innych zielonych terenów naszego kraju.

MAPA – PUSZCZA KAMPINOSKA, STARY DĄB

FILM – PUSZCZA KAMPINOSKA, STARY DĄB

Notka została przygotowana przy wykorzystaniu informacji zawartych na stronie serwisu: „Wikipedia, wolna encyklopedia” oraz na tablicach informacyjnych umieszczonych w Puszczy Kampinoskiej przez Kampinoski Park Narodowy.

Puszcza Kampinoska, Roztoka, trasa rowerowa.

Trasa rowerowa – Puszcza Kampinoska, Roztoka – przebiega dookoła trenów puszczańskich leżących nad „Kanałem Zaborowskim”. Wycieczkę rozpoczynamy na ul. Jana Olbrachta, dalej ruszamy ścieżką rowerową leżącą przy ul. Górczewskiej w kierunku Zaborowa. Poniżej wpisu umieszczone zostały linki do mapy oraz filmu, które ilustrują naszą wycieczkę. Na odcinku tym przejeżdżamy między innymi przez Borzęcin Duży, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z roku 1254. Obecnie we wsi znajduje się kościół pw. św. Wincentego Ferreriusza, wybudowany w roku 1855 jak również niedaleko położony jest cmentarz z klasycystyczną kaplicą grobową Róży Zakrzewskiej-Rykowskiej z roku 1838 oraz mogiłą rozstrzelanych w czasie II wojny światowej. Kolejną miejscowością na naszej trasie rowerowej – Puszcza Kampinoska, Roztoka – jest Zaborów. Pierwsze wzmianki o tej miejscowości pochodzą z roku 1239. Wieś była gniazdem rodowym Zaborowskich herbu Rogala. Po III rozbiorze Rzeczypospolitej w 1795 r., Zaborów znalazł się w zaborze pruskim, w latach 1807-1814 w Księstwie Warszawskim, a od 1815 r. w zależnym od Rosji Królestwie Polskim. Na terenie Zaborowa położonych jest kilka obiektów wpisanych do rejestru zabytków m. in.: kościół pw. św. Anny z 1791 r., cmentarz rzymskokatolicki założony ok. 1830 r. o pow. 1,35 ha, zespół pałacowy Goldstandów z 2 połowy XIX w., zespół folwarczny z przełomu XIX/XX w. Po opuszczeniu Zaborowa poruszamy się nadal asfaltową drogą przez około 1,5 km, a następnie dokonujemy zwrotu w prawo i jedziemy zielonym szlakiem rowerowym. Po wjechaniu na teren Puszczy Kampinoskiej opuszczamy zielony szlak rowerowy i jedziemy „Drogą ceglaną” w kierunku wsi Łubiec, założonej około 1579 r.  Na skrzyżowaniu z drogą 579 dokonujemy zwrotu w prawo i jedziemy do Roztoki. W miejscu tym osiągamy półmetek naszej trasy rowerowej – Puszcza Kampinoska, Roztoka –  więc możemy chwilę odpocząć nad „Kanałem Zaborowskim”. Dolinka Roztoki to miejsce, w którym kiedyś przepływał niewielki strumień. W XVIII wieku z wód płynących przez Roztokę korzystały dwa młyny. Płynący tędy w przeszłości niewielki ciek nie odprowadzał wód do większej rzeki, lecz kończył się wśród bagien na północy. Już wówczas na południu roztockiej strugi znajdował się sztuczny ciek odwadniający łąki wsi Kępiaste, Łubiec i Zaborów. W celu zwiększenia wydajności łąk i usprawnienia odpływu wody z podmokłych terenów, rozbudowano system kanałów. W drugiej połowie XIX wieku przez dolinkę roztocką przepływał już Kanał Zaborowski, któremu obecny kształt nadały prace prowadzone w XX wieku. Dzisiaj odprowadza on wody do największego cieku wodnego w Puszczy Kampinoskiej, jakim jest Kanał Łasicy. Po opuszczeniu Roztoki nadal poruszamy się drogą 579, którą opuszczamy we wsi Kiścinne, dokonując zwrotu w prawo. Nową asfaltową drogą jedziemy do wsi Wiersze. Na wschodnim krańcu wsi pod lasem znajduje się pomnik „Niepodległej Rzeczpospolitej Kampinoskiej” oraz cmentarz partyzancki AK z mogiłami 54 żołnierzy Grupy „Kampinos”. Na cmentarzu znajduje się urna zawierająca ziemię z pobojowisk w Puszczy Kampinoskiej oraz tablica ku czci kapelanów zgrupowania, m.in. ks. Stefana Wyszyńskiego ps. „Radwan II”, późniejszego prymasa Tysiąclecia. Dalej jedziemy asfaltową drogą przez wieś Janówek do małej polany, na której napotkamy czarny szlak turystyczny. Dokonujemy zwrotu w prawo i jedziemy czarnym szlakiem w kierunku Palmir. Na szlaku tym napotykamy kamień upamiętniający starcie polskiej Tankietki TKS-20 dowodzonej przez Edmunda Orlika z czołgiem niemieckim PzKpfw-35(t). Leśne ścieżki i drogi w tym miejscu nie są najprzyjemniejsze do pokonywania gdyż znajdują się na nich odcinki piaszczyste jak i podmokłe utrudniające jazdę na rowerze. W związku z tym, po ich przebyciu, warto jest chwilę zatrzymać się w Palmirach i odpocząć. Dalej jedziemy leśnymi drogami i ścieżkami przez miejscowość Pociecha i Sieraków. Do Warszawy wjeżdżamy ul. Radiową. Ostatnim zielonym obszarem przez który przejeżdżamy jest Rez. Kalinowa Łąka. Trasa rowerowa – Puszcza Kampinoska, Roztoka – biegnie przez większości dystansu asfaltowymi drogami. Na naszej trasie spotykamy kilka miejsc pamięci narodowej i możemy podziwiać piękno puszczańskiej przyrody.

MAPA – PUSZCZA KAMPINOSKA, ROZTOKA

FILM – PUSZCZA KAMPINOSKA, ROZTOKA

Notka została przygotowana przy wykorzystaniu informacji zawartych na stronach serwisów: „Serwis o Puszczy Kampinoskiej”, „Wikipedia, wolna encyklopedia”.

Puszcza Kampinoska, Zaborów Leśny, trasa rowerowa

Puszcza Kampinoska, Zaborów Leśny – to trasa która prowadzi puszczańskimi szlakami dookoła miejscowości Truskaw. Poniżej znajdują się linki do mapy i filmu ilustrujących trasę. Naszą wycieczkę rozpoczynamy na parkingu przed CH Wola Park. Kierujemy się ulicami: Górczewską, Powstańców Śląskich, Dywizjonu 303, Lazurową i Antoniego Kocjana w kierunku miejscowości Stare Babice. Przejeżdżamy tam obok zabytkowego kościoła pw. Wniebowzięcia NMP z roku 1728 r. Na skrzyżowaniu obok kościoła skręcamy w prawo i kierujemy się do miejscowości Lipków. Henryk Sienkiewicz, właśnie w tej miejscowości, umieścił scenę pojedynku Bohuna z Wołodyjowskim w powieści „Ogniem i mieczem”. W Lipkowie na skrzyżowaniu, obok „placu zabaw”, dokonujemy zwrotu w lewo – ul. Akacjowa – i po przejechaniu około 100 m kierujemy się na ul. Leśną, która prowadzi nas na „Szeroką Warszawską Drogę” – niebieski szlak turystyczny. Droga przecina „Lisia Górę” i prowadzi prosto do „Zaborowa Leśnego”. Na obszarze ochrony ścisłej „Zaborów Leśny” znajdują się typowe dla Puszczy Kampinoskiej wydmy i bagna. Wydmy wznoszą się nawet 13 m ponad bagienne doliny uroczysk Kalisko i Trzy Włóki. Na piaszczystych, stosunkowo ubogich w składniki pokarmowe i wodę wydmach rosną bory sosnowe z domieszkami brzóz i dębów. Kontrastują z nimi położone w obniżeniu żyzne lasy liściaste zwane grądami. Są to lasy dębowe z bujnie rozwiniętym drugim piętrem grabowym, z domieszką lip, klonów i olsz. Na naszej trasie – Puszcza Kampinoska, Zaborów Leśny – dokonujemy zwrotu w prawo, opuszczamy niebieski szlak turystyczny i kierujemy się szlakiem zielonym do „Mogiły Powstańców 1863 r.”. Jest to miejsce upamiętniające młodych ludzi walczących w Powstaniu Styczniowym. Według badań ks. Dr Zbigniewa Skiełczyńskiego w „Mogile” spoczywa najprawdopodobniej 76 bezimiennych powstańców (na krzyżu jest 76 gwoździ, a one mają oznaczać liczbę pogrzebanych). Dalej poruszamy się zielonym szlakiem turystycznym, który prowadzi „Krętą Drogą”, do miejsca zwanego „Karczmisko”. W miejscu tym dokonujemy zwrotu w prawo i dalej zielonym szlakiem jedziemy w kierunku „Pociechy”. Na naszej trasie napotykamy Pomnik „Jerzyków”. Upamiętnia on żołnierzy wojskowej organizacji niepodległościowej pn. Powstańcze Oddziały Specjalne (POS) „Jerzyki”. Od października 1939 do 1942 POS „Jerzyki” działały samodzielnie, przygotowując członków do walki z okupantem, prowadząc szkoły podoficerskie i podchorążówki, kursy dywersji i sabotażu, działalność edukacyjno-wychowawczą w zakresie szkoły średniej i wyższej, a także opiekując się osieroconymi i bezdomnymi dziećmi. W 1942 w ramach akcji scaleniowej wszystkie oddziały Związku Walki Zbrojnej, w tym i POS „Jerzyki”, weszły w skład nowej konspiracyjnej organizacji wojskowej, tworząc Armię Krajową. Żołnierze wywodzący się z POS „Jerzyki” walkę zbrojną toczyli w oddziałach partyzanckich na terenie Wołynia, Wileńszczyzny, Podlasia, Mazowsza i Lubelszczyzny. W „Powstaniu Warszawskim” walczyli w zgrupowaniach: Chrobry II, Kryska, Krybar, Czata 49, Miotła, Parasol, Garłuch, a także w pułku „Baszta” i Oddziale Dyspozycyjnym Dowództwa Grupy Północ. Trasa – Puszcza Kampinoska, Zaborów Leśny – prowadzi nas dalej, zielonym szlakiem, do miejscowości Sieraków przez którą przejeżdżamy asfaltową ulicą. Na wschodnim krańcu miejscowości skręcamy w prawo – Droga Łączniczek AK – obok pomnika upamiętniającego żołnierzy AK, rozstrzelanych w 1944 r. Do Warszawy wracamy przez miejscowości: Laski, Klaudyn Drugi, Klaudyn Pierwszy. Ostatnimi terenami zielonymi, które pokonujemy na naszej trasie to: Rez. Kalinowa Łąka oraz Rez. Łosiowe Błota. Trasa jest łatwa do pokonania, drogi i ścieżki leśne nie powinny sprawiać problemów. Jedynie odcinek trasy, który znajduje się na „Szerokiej Warszawskiej Drodze”, w przypadku długotrwałych opadów deszczu, może sprawiać problemy. Polecam trasę – Puszcza Kampinoska, Zaborów Leśny – na letnią Sobotę lub Niedzielę.

MAPA – PUSZCZA KAMPINOSKA, ZABORÓW LEŚNY

FILM – PUSZCZA KAMPINOSKA, ZABORÓW LEŚNY

Puszcza Kampinoska, Góra Ojca, trasa rowerowa

Puszcza Kampinoska, Góra Ojca – to trasa rowerowa prowadząca przez część Puszczy Kampinoskiej sąsiadującej z miejscowością Laski. Naszą wycieczkę rozpoczynamy na parkingu przy ul. Jana Olbrachta. Po przejechaniu około 800 m, wskazaną ulicą, na wysokości sklepu „Biedronka”, skręcamy w prawo, w ul. Tadeusza Krępowieckiego, którą dojeżdżamy do ul. Górczewskiej. Następnie poruszamy się kolejno ulicami: Górczewską, Powstańców Śląskich, Dywizjonu 303, Lazurową, Antoniego Kocjana, Kartezjusza do ul. Sylwestra Kalińskiego. Dokładny plan trasy – Puszcza Kampinoska, Góra Ojca – został przedstawiony na załączonej poniżej mapie. Jadąc ul. Sylwestra Kalińskiego napotkamy pomnik Ignacego Boernera. Był on członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, a po odzyskaniu niepodległości służył w Wojsku Polskim. W 1925 roku po ukończeniu kursu oficerskiego otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego. Następnie zajmował stanowiska ministerialne w kolejnych Rządach RP. Od jego nazwiska nosi nazwę rejon dzielnicy Bemowa w Warszawie – Boernerowo. Po dokonaniu zwrotu, obok wskazanego pomnika, wjeżdżamy na teren Parku Leśnego „Bemowo”. Przy wjeździe do Parku, od strony ul. Grotowskiej, znajduje się Pomnik Powstańców Obwodu AK „Żywiciel”. Przez Park przejeżdżamy wytyczonymi drogami gruntowymi i ścieżkami. Do Puszczy Kampinoskiej dojeżdżamy ulicami Estrady i Rękopis. Po osiągnięciu Puszczy Kampinoskiej w miejscu „Wólka Węglowa”, wkraczamy na zielony szlak rowerowy. Szlak ten doprowadzi nas do „Atomowej Kwatery Dowodzenia”. Jej budowę rozpoczęto w latach 60 ubiegłego wieku i prowadzono do lat 80. Prace jednak zostały zaprzestane, a obiekt przekazany Kampinoskiemu Parkowi Narodowemu. Niestety w chwili obecnej jest ona opuszczona i zdewastowana. Przy wjeździe na teren „Kwatery”, opuszczamy szlak zielony i ruszamy szlakiem czarnym w kierunku „Nadłuża”. W miejscu tym napotykamy „Kamień Ułanów Jazłowieckich”, upamiętniający starcie oddziałów polskich i niemieckich,  pod „Wólką Węglową”, w dniu 19 września 1939 r. Dalej poruszając się szlakiem czarnym docieramy do miejscowości Sieraków, gdzie na wysokości kolejnego miejsca pamięci narodowej, dokonujemy zwrotu w lewo, w „Drogę Łączniczek AK”. Drogą tą, w czasie II Wojny Światowej, łączniczki poruszały się do obozu partyzanckiego w Wierszach. Droga jest łatwa do pokonana i prowadzi przez ładny las. Na jej końcu napotykamy szlaki: czerwony i niebieski. Dokonujemy zwrotu w lewo i niebieskim szlakiem poruszamy się w kierunku „Góry Ojca”. Jej nazwa związana jest z upamiętnieniem postaci ks. Władysława Korniłowicza, duchowego ojca Zakładu dla Niewidomych w Laskach. Obecnie toczy się jego proces beatyfikacyjny. Na grzbiecie góry znajduje się krzyż ustawiony tam w 1984 r., w setną rocznicę urodzin księdza oraz wieża obserwacyjna dla ochrony przeciwpożarowej. Górę opuszczamy szlakiem niebieskim, a następnie poruszamy się szlakiem żółtym, aż do Uroczyska Opaleń. Odnajdujemy w tym miejscu „Pomnik Żołnierzy AK”, upamiętniający młodych konspiratorów, którzy starli się tu z Niemcami w dniu 28 stycznia 1944 r. W gajówce stojącej na terenie uroczyska znajdował się magazyn broni. We wskazanym dniu, przy przeglądzie i czyszczeniu broni, zaskoczonych tam zostało, przez Niemców, 5 żołnierzy AK. Jednemu udało się wydostać z obławy, jeden zginął na miejscu, a 3 zostało schwytanych. Po opuszczeniu Puszczy Kampinoskiej ruszamy przez Laski i Klaudyn do Warszawy. Ostatnim terenem zielonym, przez który przejeżdżamy, to rezerwaty: Kalinowa Łąka i Łosiowe Błota. Trasa – Puszcza Kampinoska, Góra Ojca – umożliwia nam odwiedzenie kilku miejsc pamięci narodowej znajdujących się na terenie Puszczy oraz podziwianie pięknej puszczańskiej przyrody. Trasa jest łatwa do pokonania i nie zmusza do szczególnego wysiłku. Trasę – Puszcza Kampinoska, Góra Ojca – ilustrują umieszczone poniżej, mapa oraz film.

MAPA – PUSZCZA KAMPINOSKA, GÓRA OJCA, TRASA ROWEROWA

FILM – PUSZCZA KAMPINOSKA, GÓRA OJCA, TRASA ROWEROWA