Pogórze Przemyskie, Arboretum Bolestraszyce

Arboretum w Bolestraszycach to piękne malownicze miejsce położone na wschodzie Polski. Poniżej wpisu umieszczony jest link do filmu, który ilustruje spacer przez to niezwykłe miejsce. Bolestraszyce to wieś znana od połowy XV wieku jako własność rycerza Steczki. Najstarsza wzmianka o murowanym dworze obronnym pochodzi z 1639 roku, ale można przypuszczać, iż powstał on w wyniku rozbudowy starej siedziby na przełomie XVI i XVII wieku. Pierwszy krok na drodze tworzenia założenia parkowego w tym miejscu przypada na XIX wiek, gdy posiadłość objęli Michałowscy, w tym Piotr – słynny malarz. Zbudowali oni nowy klasycystyczny dwór zachowany do dziś i założyli ogrody krajobrazowe. W 1975 r. przemyskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk utworzyło na terenie całego założenia arboretum – Arboretum w Bolestraszycach. Wiekowe drzewa, pozostałe z dawnych ogrodów zamkowych, stanowią malowniczy akcent wśród nowych nasadzeń, na które składają się gatunki obcego pochodzenia i rodzime drzewa, krzewy oraz rzadkie, zagrożone, ginące i chronione gatunki roślin. Zbiór rzadkich i chronionych gatunków flory polskiej zawiera ponad 130 taksonów pochodzących głównie z Pogórza Przemyskiego, Bieszczadów, Kotliny Sandomierskiej, Wołynia Zachodniego. Od lat są prowadzone badania dotyczące gatunków rzadkich, m.in. marsylii czterolistnej, kotewki orzecha wodnego, szachownicy kostkowatej, wisienki stepowej. W kolekcji roślin szklarniowych gromadzone są gatunki pochodzące z różnych stref klimatycznych, w tym najliczniej z obszaru Morza Śródziemnego. Przestrzennie największą powierzchnią Arboretum Bolestraszyce jest Oddział w Cisowej położony na Pogórzu Przemyskim. Jest to rozległa polan porolna w otoczeniu lasów bukowo-jodłowych. Prowadzone są tam badania nad wtórną sukcesją leśną oraz nad ochroną różnorodności biologicznej. Arboretum w Bolestraszycach nawiązuje do starych tradycji małopolskich ogrodów, w szczególności do: Sieniawy Izabeli Czartoryskiej, Zarzecza Magdaleny Morskiej – Dziaduszyckiej, Dubiecka Krasickich, Miżyńca Lubomirskich i Medyki Pawlikowskich. Zachęcam do odwiedzania Arboretum w Bolestraszycach jak i innych pięknych miejsc położonych na terenie Pogórza Przemyskiego.

FILM – POGÓRZE PRZEMYSKIE, ARBORETUM BOLESTRASZYCE

Warszawa, Park – Łazienki Królewskie

Park – Łazienki Królewskie w Warszawie to piękne zielone miejsce w sercu miasta. Poniżej wpisu znajduje się film ilustrujący spacer przez ten piękny zakątek stolicy. Początki Parku – Łazienki Królewskie sięgają XIII w. i związane są z Jazdowem, gdzie znajdowała się siedziba książąt mazowieckich. Kolejnymi właścicielami tego terenu byli: Królowa Bona oraz marszałek koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski. Ten ostatni w lesie będącym pozostałością zwierzyńca wybudował dwa pawilony wypoczynkowe: ermitaż i łazienkę. Kolejnym właścicielem Parku – Łazienki Królewskie był król Stanisław August Poniatowski, który nabył Park w 1764 r. Za jego czasów zespół architektów: Dominik Merlini i Krystian Kamsetzes wraz ze współpracownikami zaprojektowali letnią siedzibę dla Króla. Dawny zwierzyniec przekształcono w Park – Łazienki Królewskie ozdobiony licznymi rzeźbami, a łazienkę Lubomirskiego przekształcono w Pałac Na Wodzie. W miejscu tym organizowane były słynne „Obiady czwartkowe”, na których spotykały się wybitne osobistości polskiego oświecenia, m.in. Ignacy Krasicki, Wojciech Bogusławski, Hugo Kołłątaj, Jan i Jędrzej Śniadeccy. Poza tym w przedmiotowym okresie wystawiono m.in. pałac Myślewicki, Wodozbiór, Wielką Oranżerię, czy też Teatr na Wyspie, wzorowany na ruinach antycznego teatru w Herculanum. W 1817 r. Park – Łazienki Królewskie stał się własnością carów rosyjskich. Wzniesiono wówczas Nową Pomarańczarnię, Świątynię Diany i Świątynię Egipską. Podczas obrony Warszawy w 1939 r. Park – Łazienki Królewskie został poważnie zniszczony. Przez kolejne lata okupacji był on zamknięty dla Polaków. Po powojennej odbudowie zabytkowe wnętrza Pałacu Na Wodzie, Białego Domu, Starej Pomarańczarni i Pałacu Myślewickiego zostały udostępnione zwiedzającym. W Parku – Łazienki Królewskie warto  zobaczyć pomnik Fryderyka Chopina wystawiony w 1926 r., dłuta Wacława Szymanowskiego. Przez cały letni sezon, obok pomnika, odbywają się koncerty chopinowskie.  Koncerty odbywają się także w Starej Pomarańczarni oraz zabytkowym amfiteatrze ze sceną na wyspie. Zachęcam wszystkich do odwiedzania tego zielonego zakątka Warszawy. Poranne biegi lub spacery, zielonymi alejkami Parku – Łazienki Królewskie, w letnie dni są bardzo przyjemne i orzeźwiające.

FILM – WARSZAWA, PARK – ŁAZIENKI KRÓLEWSKIE

Puszcza Kampinoska, Żelazowa Wola

Park i Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli położony jest niedaleko południowej granicy Puszczy Kampinoskiej, od lat stanowi najsłynniejsze miejsce kultu polskiego kompozytora. Poniżej wpisu znajduje się link do filmu, który ilustruje spacer przez ww. park. Historyczna oficyna jest obiektem pamiętającym czasy, gdy jej pokoje zamieszkiwała rodzina Chopinów. Wprost z pokoju, w którym Chopin przyszedł na świat można posłuchać na żywo jego muzyki. Budynek otoczony jest pięknym parkiem, który powstał w latach 30 ubiegłego wieku. Park i Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli jest miejscem indywidualnego doświadczenia przestrzeni, w której przyszedł na świat i bywał Chopin. Istotnym elementem zwiedzania uczyniono opowieść prowadzącą widza za pomocą audio przewodnika przez park-pomnik i wnętrze zabytkowej oficyny – z jednej strony przywołuje ona atmosferę nieistniejącego już świata, z drugiej dostarcza najnowszych informacji o historii tego szczególnego miejsca. Od lat 30 ubiegłego wieku do wybuchu II wojny światowej trwały prace renowacyjno-budowlane oficyny według projektu architekta Juliusza Żakowskiego. Franciszek Krzywda-Polkowski pracował nad stworzeniem parku-pomnika. To jedno z najciekawszych przedsięwzięć z dziedziny ogrodnictwa jakie zrealizowano w dwudziestoleciu międzywojennym. Założenie parkowe w Żelazowej Woli ma charakter pamiątki historycznej. To dzieło wspaniałe, w którym krajobraz i twórcze dzieło człowieka splatają się w całość. Prace nad Muzeum w Żelazowej Woli przerwał wybuch II wojny światowej, w czasie której urządzono tam sanatorium i miejsce rehabilitacji rannych, a następnie szpital polowy. Po wojnie opiekę nad Żelazowa Wolą przejął Instytut Fryderyka Chopina. Do 1949 r. trwały prace nad renowacją budynku, odtworzeniem parku, a także zgromadzeniem kolekcji mebli i przedmiotów z epoki. W setną rocznicę śmierci Chopina odbyła się uroczysta inauguracja nowej ekspozycji. Od 1 sierpnia 2005 r. opiekę nad majątkiem w Żelazowej Woli sprawuje Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Podczas planowania wycieczek przez Puszczę Kampinoską warto jest uwzględniać Żelazową Wolę w planach. Jest to piękne miejsce, które warto jest zwiedzać każdą porą roku. Zachęcam do odwiedzania Park i Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli.

FILM – PUSZCZA KAMPINOSKA, ŻELAZOWA WOLA

Notka sporządzona w oparciu o folder przygotowany przez Park i Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli, Oddział Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie.